14. 1+1=3, czyżby było nas teraz więcej ?

**********************PO OKOŁO TRZECH GODZINACH********************

`Boże jak mi się w głowie kręci ! hahahahaha. Nie, cicho, jest zaje***cie ! hahahahaha.` - tak, moje myśli z teraz. Nie no, nie potrafię nad tym panować. Liam, jedyny trzeźwy zadzwonił po taksówkę. Czekaliśmy przed klubem cały czas się śmiejąc i wygłupiając. Byłam wtulona w ramiona Harry’ego, a w ręce trzymałam szpilki i wymachiwałam nimi na wszystkie strony; pewnie w szpilkach już dawno leżałabym na chodniku. Liam trzymał pod ręką Danielle, bo ta też nieźle się dzisiaj bawiła. Louis i Eleanor trzymali się wzajemnie, bo podobnie jak ja z Harry’m starali się utrzymać równowagę. Niall i Jessica stali koło siebie wygłupiając się cały czas i rozśmieszając nas. Nie zmienia to faktu, że też kołysali się na nogach. Zayn z tą całą Perrie obściskiwał się na boku. Nie znam jej to nie będę oceniać, ale wepchnęła mi się jak ja chciałam zeswatać mojego… eee… ex przyjaciela ? ehh, no trudno… Mniejsza już o tą sprawę. No więc, jak chciałam zeswatać mulata z Jess. Mam nadzieję, że jak już mi minie to ją bliżej poznam; jestem pewna, że zyska przy bliższym poznaniu. Wreszcie podjechała specyficzna dla Londynu żółta taksówka. O ile ona jest żółta, bo ja ją widzę w kilku kolorach. `Chyba mi tam coś dosypali…` - pomyślałam wsiadając do samochodu. Tym razem już się raczej nie zmieścimy, bo jedzie z nami nowa dziewczyna Zayn’a i moja przyjaciołka. Jess po mimo, że poznała już chłopaków to czuje się nadal nieswojo. Z tego powodu w pierwszej taksówce jedzie właśnie ona, ja, Harry i Niall. W drugiej jak mi się wydaje Louis, El, Liam i Danielle. Zayn i Perrie jadą sami w trzeciej. Nie mogłam opanować śmiechu, a Harry cały czas mnie szczypał, dosłownie wszędzie. Nawet nie wiem kiedy przebiliśmy ta całą drogę; tak szybko mi minęła. Cała ekipą weszliśmy do domu. Poszłam do kuchni napić się tym razem wody, a w tym czasie reszta była już w swoich pokojach. Idąc korytarzem do pokoju słychać było dochodzące zza drzwi śmiechy. Harry cały czas mnie obejmował i całował. Weszliśmy do pokoju, a on rzucił się na mnie i upadłam na łóżko. Nie przestawał mnie całować. To co teraz czułam było niewyobrażalne. Nawet nie zauważyłam kiedy zleciały z nas ubrania, jednak nie przeszkadzało mi to. W pewnym momencie loczek zabrał się za mój stanik. Na szczęście po mimo ilości procentów w moim organizmie w odpowiednim momencie z powrotem go zapięłam. Nie wie  ile jeszcze to trwało, ale pamiętam, że zeszliśmy jeszcze po 2 kieliszki i jakieś trunki. W pokoju jeszcze wypiliśmy kilka drinków i fil mi się urywa. Wiem tylko, że było… przyjemnie.

******************************RANO *******************************

Kiedy się obudziłam byłam wtulona w Hazzę. Wszystko byłoby ok, gdyby nie to, że byliśmy nadzy. Mam nadzieję, że nie wydarzyło się to co jedyne przychodziło mi w tym momencie do głowy. Kocham go, ale dla mnie to za wcześnie… Podniosłam lekko głowę i od razu wróciłam do poprzedniej pozycji łapiąc się spontanicznie za głowę, bo w tym samym momencie kiedy się podniosłam głowa zaczęła mnie strasznie boleć. Przetarłam oczy i spojrzałam na Hazzę.
- Harry, Harry. Obudź się- zaczęłam szturchać chłopaka. Loczek zaczął coś mamrotać i spojrzał się na mnie; przyciągnął mnie do siebie i zapytał:
- kochanie co tu się działo ? – zaspanym głosem.
- miałam nadzieję, że ty pamiętasz, bo mi się film urywa po tym jak zrobiliśmy sobie kolejne drinki – odpowiedziałam z zażenowaniem w głosie. 
- czyli piliśmy jeszcze drinki, to już wiem więcej – powiedział ironicznie.
Zapadła cisza. Biłam się z myślami. Nie mogłam uwierzyć w to co zrobiliśmy; zachowaliśmy się jak niedojrzałe dzieci. A co w tym wszystkim jest najzabawniejsze ? Nie pamiętam swojego pierwszego razu. Wyjazd do Londynu miał mi pomóc, a nie od nowa zepsuć życie. Nie chodzi mi o to, że jestem jakimś odmieńcem i nie chcę mieć dzieci. Po prostu nie jestem gotowa. Nie umiem zapanować nad  swoim życiem, a mam jeszcze dbać o małe dziecko. Ale była jeszcze nadzieja, może nic z tego nie wynikło. W końcu padło pytanie którego tak bardzo bałam się zadać :
- czy my… Czy się zabezpieczaliśmy ? – zapytał Harry
- nie wiem – odpowiedziałam zrezygnowanym głosem – a miałeś ? – dodałam
- nie – odpowiedział. Puste `nie`. `Nie`, które sprawiło, że Twoje życie legło w gruzach. Nienawidzę siebie za to. Nienawidzę ! Łzy napływały mi do oczu. Szarpnęłam koc, który leżał na krześle obok łóżka i szybko się nim okryłam. Na pół pijanym krokiem poszłam do łazienki. Zakręciło mi się w głowie; nie wiedziałam czego to wina… Alkoholu, czy… Bałam się o tym myśleć. Zaczęłam płakać. Weszłam pod prysznic i stałam pod strumieniem wody. Nie myślałam kompletnie o niczym. Lałam wodę na twarz, żeby nie czuć swoich łez. Otarłam się ręcznikiem i szybko założyłam krótkie spodenki i koralową koszulę. Oparłam ręce na zlewnie i spojrzałam w lustro. `Ty głupia ! Co zrobiłaś !` -mówiłam sama do siebie. Nie mogłam dłużej patrzeć na swoje odbicie w lustrze. Osunęłam się po ścianie i usiadłam na podłodze. Zaczęłam płakać jeszcze bardziej. Łzy spływały mi potokami po policzkach. `A może odejdę ? Wtedy nie będę już miała problemów. Poczekam na Harry’ego tam… W niebie` - pomyślałam i zaczęłam szukać wzrokiem czegoś ostrego. Nie chciałam odbierać sobie życia, ale inaczej nie potrafiłam. W swoim przekonaniu utwierdziło mnie to, że myśli samobójcze mam już drugi raz w przeciągu 24 godzin. Wreszcie moim oczom ukazała się granatowa żyletka. Jej ostrza połyskiwały w promieniach słońca dostających się przez małe okienko. Wstałam, zrobiło mi się niedobrze i zanim sięgnęłam po narzędzie zbrodni nachyliłam się na toaletą. Miałam nadzieję, że przyczynom jest alkohol. Otarłam usta papierowym ręcznikiem i z powrotem poszłam w stronę pułki. Wzięłam żyletkę i usiadłam tam gdzie wcześniej. Zbliżyłam ostre narzędzie do lewego nadgarstka. Ręka zaczęła mi się lekko trząść. Wiedziałam, że tak będę najlepiej. Nie widziałam innego rozwiązania, a skoro wszystkie problemy mają rozwiązanie ten też musiał mieć; właśnie to. Przycisnęłam żyletkę do ręki i przesunęłam. Szybko zrobiłam jeszcze dwa takie ruchy. Mój nadgarstek był bogatszy w trzy krwawe kreski. Nagle krwi przybywała, a ja nie potrafiłam tego opanować. Serce biło mi coraz szybciej. Podbiegłam do zlewu i odkręciłam wodę. Zanim oblałam całą ranę, zaczęło mnie mocno szczypać. Odsunęłam rękę i ukucnęłam z ręką na nim. Nie potrafiłam sobie wytłumaczyć dlaczego tak zareagowałam. Mogłam siedzieć w miejscu i się wykrwawić. Tylko mnie przez to mocniej szczypie, a i tak się wykrwawię tyle, że nad zlewem. Kucałam tak przy zlewie i zamknęłam oczy. Całe życie stanęło mi przed nimi. Nie wiem co się teraz stanie, ale boję się tego. Tak cholernie się boję ! Utopiłam palec we krwi i napisałam na płytkach podłogi `I love u Harry xx`. Płakałam jeszcze bardziej. Nie wiedziałam czy ratować swoje życie, czy poddać się.



trochę długo nie dodawałam ;< przepraszam ;** ej to nie fair ! ;c też Was kocham obserwatorzy który mnie opuścili -.- pozdrawiam środkowym palcem ;* no nie ! ;/ wródźcie <3 dobra, mniejsza o to ... zapraszam na mojego drugiego bloga, mam nadzieję, że się spodoba i dodacie się tam też do obserwatorów i będziecie komentować ;* ---> http://ulagramza.blogspot.com/ (blog o mnie i moim dziwnym życiu; o modzie, muzyce i wszystkim co mnie otacza) btw wydawało mi się, że ten rozdział jest dłuższy ... nie mam weny po prostu ;/